homeride 22 & 23 juni 2019
kinderfonds

Log in

Al 685.278 Euro gedoneerd!
Teams: 54
Homeriders: 755

Van gasten naar HomeRiders

Na een zwangerschap van 42 weken komt Laura op 8 december 2013 in het geboortehuis van Harderwijk ter wereld. De bevalling gaat goed en al snel mogen Laura en mama Petra naar huis. Na vier dagen krijgt Laura echter onverklaarbaar hoge koorts en wordt ze ook erg suf.

In het streekziekenhuis krijgen ouders Edwin en Petra de schrik van hun leven. Er wordt verteld dat ze met alles rekening moeten houden, want de situatie van Laura is behoorlijk ernstig. Een bericht wat geen enkele ouder wil horen. Laura moet met spoed naar de IC van het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Daar blijkt dat ze een hersenbloeding heeft gehad.

Zwerven door het ziekenhuis

Volgens de artsen kunnen de ouders van Laura beter niet naar huis. “Dat waren we sowieso al niet van plan", vertelt Edwin. "We beleefden twee angstige nachten met veel verdriet in de familiekamer. Uiteraard is het fijn dat je zo dicht bij je kind kan zijn, maar het is verre van ideaal. Er was totaal geen privacy in deze moeilijke emotionele tijd en we zaten niet te vergeten nog in de kraamtijd. We voelden ons net zwervers zonder eigen plekje. Onze tassen sleepten we met ons mee, douchen deden we op een verpleegafdeling en eten in het ziekenhuisrestaurant. We hadden het er graag voor over, want de toestand van Laura bleef zorgelijk en we wilden toch zoveel mogelijk bij haar zijn en van haar genieten.”

Slapen op een stoel

Op dag drie is er geen plaats meer in de familiekamer en ook het Ronald McDonald Huis zit nog vol. Edwin vertelt: “We mochten wel op de gang in een stoel slapen. Voor mij prima, maar niet voor mijn pas bevallen vriendin. Na veel praten kwam er een bed vrij zodat we daar een zorg minder over hadden. En gelukkig kwam na vier dagen een kamer vrij in het Ronald McDonald Huis. Een ware luxe als je vier dagen non-stop in het ziekenhuis hebt doorgebracht. We wisten van het bestaan van het Huis, maar we hadden geen idee wat het verder inhield.”

"Samen eten, samen huilen, samen boos zijn en een begrijpend luisterend oor vinden"

Kerstdiner als ommekeer

“We werden gastvrij onthaald en op onze kamer kwamen we een beetje tot rust. De eerste weken gingen we na elk ziekenhuisbezoek gelijk naar onze kamer. De situatie waarin je zit is erg vermoeiend door alle stress die je meemaakt. We probeerden ook wat kerstsfeer te maken in onze kamer en het kerstdiner dat de vrijwilligers maakten was helemaal top. Een beetje gezelligheid met andere ouders die ook dezelfde moeilijke tijd doormaken. Dit betekende voor ons een ommekeer, we gingen daarna niet steeds meer gelijk naar de kamer, maar maakten het samen met de andere ouders gezellig. Samen eten, samen huilen, samen boos zijn en een begrijpend luisterend oor vinden”, aldus Petra.

Naar huis

“Oud en nieuw 2014 vierden we eerst met andere ouders in de familiekamer in het ziekenhuis, omdat zij ook om 12 uur bij hun kinderen wilden zijn. Een bijzonder moment om dit zo met elkaar te vieren. Terug in het Huis luidden we met de andere ouders het nieuwe jaar in. Wat was dit waardevol. We zullen die avond en nacht niet snel meer vergeten. Na drie maanden mochten we naar huis. Wat waren we blij! Eindelijk konden we thuis weer gaan genieten. Het voelde in het begin best wel raar na zoveel maanden in het Ronald McDonald Huis te hebben doorgebracht.”

HomeRide als dank

Edwin vertelt: “Na enige tijd kregen we het idee om aan de HomeRide mee te doen. We hadden de flyer hierover gezien in het Ronald McDonald Huis. In de familie zijn enkele fanatieke fietsers en door mee te doen, wilden we onze dankbaarheid tonen. Al snel werd er een fietsploeg samengesteld en het nodige georganiseerd om veel geld bij elkaar te brengen voor het Kinderfonds. Het was zeer bijzonder om samen aan de Homeride mee te doen. De aankomst samen in Maastricht te midden van vrienden, familie en uiteraard Laura was erg bijzonder. We hebben nu twee keer aan de HomeRide kunnen deelnemen en iedere keer is het weer een feest bij aankomst.”

Zoveel steun en vriendschap
“De tijd in het Ronald McDonald Huis was uiteraard niet altijd makkelijk door alle stress die je als ouder meemaakt, maar het voelde toch ook wel als een tweede huis. We hebben tijdens ons verblijf in het Huis veel steun ontvangen en daaraan ook hele dierbare vriendschappen overgehouden”, sluit Petra af.