homeride 22 & 23 juni 2019
kinderfonds

Log in

Al 45.192 Euro gedoneerd!
Teams: 43
Homeriders: 288

Basilicum van de buurvrouw

Hun piepkleine baby’tjes kwamen op dezelfde dag ter wereld, veel te vroeg, en lagen naast elkaar in de couveuse. Toen Sandra en Mieke ook nog buren werden in het Ronald McDonald Huis. “We deelden alle zorgen, maar hebben ook ongelofelijk veel gelachen.”

De levens van Sandra en Mieke waren compleet verschillend, maar kwamen op dezelfde dag en op dezelfde plek tot stilstand. Op een novemberdag in Rotterdam bevalt Mieke heel plotseling van tweeling Gijs en Teun, die met bijna 27 weken ter wereld komen. Sandra krijgt dochter Valerie, die na net 26 weken zwangerschap wordt gehaald omdat Sandra een zwangerschapsvergiftiging heeft. “Valerie groeide niet goed meer; ze woog maar 540 gram bij haar geboorte.”

Vergeleken met die halve kilo lijken de jongetjes in de couveuses ernaast reuzen: Gijs en Teun zijn bijna twee keer zo zwaar. Toch zegt gewicht niet alles. “Ik zie mezelf nog zitten bij de neonatoloog”, zegt Mieke. “Hij somde alle mogelijke risico’s op: hersenbloedingen, infecties, langdurige beademing, sondevoeding. Gelukkig deden onze jongens het prima.” Totdat Gijs en Teun de E. colibacterie krijgen, die ook terechtkomt in hun hersenvocht. De jongetjes verslechteren ineens dramatisch. Ze krijgen allebei een hersenvliesontsteking en kampen met hersenbloedingen.

Hersenschade of niet?
“Er is toen zelfs een medisch-ethisch overleg over ze geweest”, zegt Mieke. “Of het nog verantwoord was om door te gaan met behandelen. De artsen besloten een MRI-scan van hun hoofdjes te maken. Als de hersenschade te groot was, zouden ze stoppen. Die avond hebben we Gijs en Teun laten dopen en al een beetje afscheid van ze genomen. Vreselijk was dat. Wonder boven wonder liet de MRI-scan geen beschadigingen zien. Dat was natuurlijk mooi nieuws, maar ook heel eng. Want durf je de deur van de hoop weer te openen?”

De rollercoaster waar Mieke en Jasper in zitten, is vergelijkbaar met die van Sandra en René. “Elke ochtend liepen wij met een knoop in onze buik vanuit het Ronald McDonald Huis naar het ziekenhuis”, zegt Sandra. “Vol spanning over hoe de nacht was gegaan.” De vier ouders zien elkaars bezorgde gezichten en herkennen veel. “Maar de eerste keer dat we elkaar écht spraken, was toen ik kruiden leende van Sandra”, herinnert Mieke zich. Naast verse basilicum wisselen de dames die dag hun verhalen uit. De dag erop ontbijten ze samen. En daarna komt het contact in een stroomversnelling. “Met kerst hebben we zelfs met zijn vieren een diner bereid, compleet met een wijnarrangement erbij”, zegt Sandra lachend. “We hebben veel zorgen gedeeld, maar ook vreselijk gelachen. Anders houd je het niet vol.”

Kwetsbaar leven
Uiteindelijk mochten alle kindjes mee naar huis. Valerie aanvankelijk nog met zuurstof, maar inmiddels is ze daarvan af. Sandra: “We hebben veel geluk gehad, onze kindjes zijn gezond. Dus toen ze één werden, wilden wij graag iets terugdoen.” Beide papa’s schreven zich in voor de sponsorwielertocht HomeRide en de twee stellen gingen gezamenlijk koken voor de gasten in het Ronald McDonald Huis. “Dat was vermoeiend en dankbaar tegelijkertijd”, zegt Mieke. “We werden opnieuw geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven. En al stelde het niet veel voor: wat soep, salade en broodjes, ik weet zelf nog hoe fijn het was. Dat er een beetje voor je werd gezorgd. Heel fijn om dat nu terug te kunnen doen.”